Ο πρόεδρος της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας Ευάγγελος Φιλόπουλος, σημείο αναφοράς στον τομέα της αντιμετώπισης του καρκίνου, μοιράζεται ως γιατρός μία ιστορία για να μην απελπίζονται οι ασθενείς, όταν έρχονται απέναντι σε δύσκολες καταστάσεις, ειδικά όταν οι γιατροί έχουν εξαντλήσει κάθε θεραπευτική δυνατότητα.
Σε ανάρτησή του στο facebook, ο πρόεδρος της ΕΑΕ Ευάγγελος Φιλόπουλος μοιράζεται αυτή την ιστορία με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για ρτο χολαγγειοκαρκίνωμα, το οποίο είναι ένας σπάνιος, επιθετικός καρκίνος που αναπτύσσεται στα επιθηλιακά κύτταρα των χοληφόρων αγγείων, εντός (ενδοηπατικό) ή εκτός (εξωηπατικό) του ήπατος.
Η ανάρτηση του κ. Φιλόπουλου
“ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΕΛΠΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ: Με την ευκαιρία της παγκόσμιας ημέρας για το χολαγγειοκαρκίνωμα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μία σχετική εμπειρία μου.
Πρόκειται για μία ιδιαίτερα σπάνια, αλλά επιθετική μορφή καρκίνου που συχνά διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο. Πριν από πολλά χρόνια εξέτασα στο ιατρείο έναν “συγχωριανό” από το μέρος που έχω το εξοχικό μου και ο οποίος οδηγήθηκε στο χειρουργείο για τη συγκεκριμένη νόσο. Νέος άνθρωπος, πολύ δύσκολο και απαιτητικό το χειρουργείο, καθώς έπρεπε να φύγει και μεγάλο μέρος του παγκρέατος, πόροι κ.λ.π. ( και η ψυχή μας “πήγε στην Κούλουρη” που λένε για να μην κάνουμε ανεπανόρθωτη ζημιά στα γειτονικά καίρια αγγεία).
Ώρες πολλές το χειρουργείο, αλλά ο ασθενής ανένηψε καλά. Πήρε κανονικά εξιτήριο και υποβλήθηκε στη συνέχεια σε χημειοθεραπεία.
Σε λιγότερο από ένα χρόνο επιστρέφει με μιά μεγάλη μάζα στην περιοχή της εγχείρησης. Τον ξανανοίγουμε. Η μάζα επεκτεινόταν σε μεγαλύτερη έκταση απ΄ό,τι φαινόταν από τις εξετάσεις και προς χώρους που καθιστούσαν αδύνατη την αφαίρεση της. Πήραμε βιοψία και τερματίσαμε την επέμβαση.
Η βιοψία επιβεβαίωσε την υποτροπή. Πάλι χημειοθεραπεία με ένα φάρμακο που τότε δεν είχε ένδειξη για την περίπτωση του (επιλογή απελπισίας). Ο ασθενής ολοκλήρωσε τις θεραπείες του. Ήταν βέβαια διαβητικός (λόγω αφαίρεσης του παγκρέατος), αλλά κατά τ’ άλλα η νόσος δεν προχωρούσε και ήταν μια χαρά.
Τον έβλεπα όποτε πήγαινα στο εξοχικό να απολαμβάνει τους μεζέδες και το κρασάκι της ψαροταβέρνας και να κουβεντιάζει ή να παίζει τάβλι με την παρέα του.
Αυτό που έβλεπα το συζητούσα με τους συναδέλφους και όλοι είμαστε έκπληκτοι γιατί και ο πιο ευνοϊκός χρόνος επιβίωσης γι΄ αυτές τις περιπτώσεις είχε ξεπεραστεί υπερβολικά, αλλά ο πρώην ασθενής “ντούρος – ντούρος”.
Μετά από πολλά χρόνια (δεν θυμάμαι πόσα) εμφανίζεται στην πόρτα του ιατρείου σε κακά χάλια. ‘Ώχ υποτροπίασε η νόσος”σκέφτηκα και σφίχθηκε η καρδιά μου. Εμ δε. Είχε πάθει βαριά πνευμονία. Συνήλθε και πήρε εξιτήριο.
Από τότε έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια και ο πρώην ασθενής με την δύσκολη περίπτωση και το ελαττωμένο προσδόκιμο επιβίωσης ζει και βασιλεύει, μεγαλώνοντας το σπίτι του στο χωριό και ζώντας ανέμελη ζωή ως συνταξιούχος με την οικογένεια και τους φίλους του.
Τι συνέβη; Άγνωστο. Ούτε οι θαυματοποιοί γιατροί ( και μην ακούω ή διαβάζω πρώτο ενικό σ΄αυτές τις περιπτώσεις), ούτε οι θεραπείες εγγυόντουσαν τέτοιο αποτέλεσμα.
Γι΄αυτό ( και από άλλες περιπτώσεις γενικότερα) δεν υπάρχει ατομική πρόγνωση για κανέναν (μόνο σε ταινίες δίνουν χρόνο ζωής στον ασθενή για να διευκολυνθεί το σενάριο).
Δεν υπάρχουν καταδικαστικές διαγνώσεις. Κανείς δεν ξέρει πως θα συμπεριφερθεί η ασθένεια στον κάθε ξεχωριστό ασθενή ή πως θα δράσουν οι θεραπείες ή τια θα κάνουν τα κύτταρα του καρκίνου ή του οργανισμού. Επομένως τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο (εκτός της γνωστής λαϊκής ρήσης: όποιον του μέλλει να πνιγεί, ποτέ του δεν πεθαίνει)”.
photo shutterstock
Διαβάστε επίσης
Η ανθυγιεινή διατροφή στα πρώτα χρόνια ζωής προκαλεί μακροχρόνιες αλλαγές στον εγκέφαλο