Με ανάρτησή στην πλατφόρμα Χ, ο Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης έφερε στο προσκήνιο μια προσωπική μαρτυρία Αμερικανού πολίτη, ο οποίος εργάστηκε για χρόνια στην Ελλάδα και, επιστρέφοντας στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήρθε αντιμέτωπος με το αμερικανικό σύστημα Υγείας. Η ανάρτηση, συγκρίνει, την εμπειρία περίθαλψης στις ΗΠΑ με όσα ο ίδιος είχε ζήσει στην Ελλάδα και το ΕΣΥ, θέτοντας εκ νέου το ερώτημα για το πόσο αυστηροί είμαστε συχνά απέναντι στο Εθνικό Σύστημα Υγείας και πόσο δεδομένα θεωρούμε τα πλεονεκτήματά του.
Τρεις ώρες αναμονής για ένα κόψιμο στο δάχτυλο
Η ιστορία ξεκινά με έναν τραυματισμό που δύσκολα θα θεωρούσε κανείς σοβαρό. Ένα κόψιμο στο δάχτυλο οδήγησε τον Αμερικανό πολίτη στο τμήμα επειγόντων περιστατικών τοπικού νοσοκομείου στις ΗΠΑ. Εκεί, όπως περιγράφει, περίμενε περίπου τρεις ώρες με το αίμα να στάζει, μέχρι να του γίνουν 13 ράμματα και να του τοποθετηθεί νάρθηκας. Ο ίδιος εκτιμά ότι η ιατρική παρέμβαση ήταν δυσανάλογη, καθώς θεωρεί πως θα αρκούσε ένας απλός επίδεσμος και η κατάλληλη αντιβίωση.
Το κόστος της συγκεκριμένης επίσκεψης αποτυπώνει, σύμφωνα με τον ίδιο, το παράδοξο του αμερικανικού συστήματος. Το νοσοκομείο ζήτησε 1.513 δολάρια για τη διαδικασία, ποσό που μειώθηκε μόνο αφού ο ασθενής υπενθύμισε ο ίδιος ότι διαθέτει ασφάλιση. Ακολούθησε εμπλοκή της Medicare, η οποία τελικά κατέβαλε μόλις 120 δολάρια στο νοσοκομείο, χωρίς χρέωση για τον ίδιο, αναδεικνύοντας το χάος στις χρεώσεις και τις αποζημιώσεις.
Αναλυτικά η ανάρτηση του Άδωνι Γεωργιάδη
Ενας Αμερικανός πολίτης που εργαζόταν για χρόνια στην Ελλάδα και τώρα γύρισε στις ΗΠΑ, είχε πρόσφατα μία περιπέτεια Υγείας στις ΗΠΑ. Έκανε μία ανάρτηση συγκρίνοντας τα δύο συστήματα Υγείας Ελλάδος και ΗΠΑ. Σας την παρουσιάζω για να διαπιστώσετε πόσο αδικούμε μόνοι μας τον εαυτό μας και το ΕΣΥ. Και αυτά που θα διαβάσετε συνέβησαν στο πλουσιότερο Κράτος της Γης: «Το σύστημα υγείας στις ΗΠΑ είναι διαλυμένο. Να ένα παράδειγμα. Έκοψα το δάχτυλό μου και χρειαζόμουν ράμματα. Μετά από 3 ώρες αναμονής στα επείγοντα, με το αίμα να στάζει στο πάτωμα, μου έκαναν 13 ράμματα και μου έβαλαν νάρθηκα στο δάχτυλο. Πιθανότατα θα έπρεπε απλώς να μου είχαν βάλει έναν επίδεσμο και να μου είχαν δώσει καλά αντιβιοτικά, αλλά όχι — έτσι δεν έγινε.
Ήταν η δεύτερη και τελευταία μου επίσκεψη στο τμήμα επειγόντων του τοπικού νοσοκομείου. Την πρώτη φορά, χρειάστηκε να με μεταφέρουν στο κεντρικό νοσοκομείο αντί να χειροτερέψει η κατάστασή μου. Το νοσοκομείο ήθελε να χρεώσει 1.513,00 δολάρια για τη διαδικασία χωρίς κάλυψη, αλλά επειδή είχα ασφάλιση —κάτι που έπρεπε να επισημάνω εγώ— μου είπαν ότι έπρεπε να πληρώσω προκαταβολικά 142,00 δολάρια, πράγμα που αρνήθηκα και έφυγα.
Στη συνέχεια, η Medicare αρνήθηκε να πληρώσει στο νοσοκομείο τα 1.513,00 δολάρια και τους κατέβαλε 120 δολάρια, χωρίς καμία χρέωση για μένα. Δύο εβδομάδες αργότερα, το πλέον μολυσμένο δάχτυλό μου χρειαζόταν φροντίδα και είδα τον γιατρό πρωτοβάθμιας περίθαλψης (PCP), ο οποίος επιβεβαίωσε ότι υπήρχε πρόβλημα, μου έγραψε μια συνταγή για ένα αναποτελεσματικό αντιβιοτικό και, μία εβδομάδα μετά, είδα έναν ειδικό χειρουργό χεριού.
Ο ειδικός με έβαλε στο σωστό αντιβιοτικό, με επίδεσμο και κανονικό νάρθηκα, και μου ζήτησε να χρησιμοποιώ μια πραγματικά αποτελεσματική αλοιφή. Μου είπε επίσης ότι θα με ξαναδεί σε μία εβδομάδα και ότι, αν για οποιοδήποτε λόγο δεν βελτιωνόμουν, να πάω στο κεντρικό νοσοκομείο και να αποφύγω τα επείγοντα που είχα επισκεφθεί αρχικά. Κάπως ήξερα ότι αυτό θα έκανα. Το δάχτυλό μου έχει σχεδόν επουλωθεί πλήρως και το κόστος για τις επισκέψεις θα είναι 425 δολάρια.
Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι αν είχα τραυματίσει το χέρι μου με παρόμοιο τρόπο ενώ εργαζόμουν στην Ελλάδα, θα είχα βάλει επίδεσμο, θα είχα πάει στο τοπικό φαρμακείο και θα τους είχα δείξει τον τραυματισμό. Θα μου είχαν δώσει το κατάλληλο αντιβιοτικό χωρίς συνταγή και την κατάλληλη αλοιφή, και θα είχα επισκεφθεί έναν γιατρό όταν θα είχα την ευκαιρία – ο οποίος δεν θα με είχε χρεώσει ούτε κατά διάνοια 425 δολάρια.
Λοιπόν, οι συνολικές χρεώσεις προς τη Medicare θα ξεπεράσουν κατά πολύ τα 2.500 δολάρια, από τα οποία η Medicare θα πληρώσει στα νοσοκομεία περίπου 300 δολάρια, και μαζί με τα 425 δολάρια που πλήρωσα εγώ, προκύπτει καθαρό όφελος 725 δολαρίων — και ποιος ξέρει πόση γραφειοκρατική εργασία — και για ποιο λόγο;»
Διαβάστε επίσης
ΕΙΝΑΠ – ΠΟΕΔΗΝ: Το ΕΣΥ ανανεώνεται σε κτίρια, όχι σε προσωπικό